Het verhaal van Weidelief

 

Weidelief is een Reinisch Kaltblut van ondertussen 17 jaar. 

In het dorpje in Drenthe waar ik ben opgegroeid zag ik haar in de wei staan.

Altijd als ik er langs kwam dacht ik, wat een mooi paard!

Na een poosje de moed verzameld om eens langs te gaan. Ik werd hartelijk ontvangen. Na een kennismaking mocht ik met Weidelief doen wat ik wilde, maar op eigen risico! Weidelief heeft in haar verleden mensen in hun rug of schouder gebeten tot diegene op de grond lag. 

Maar ik vond haar mooi en ik had iets met haar, ze bleek ook iets met mij te hebben. De tijd die ik vrij had ging ik naar haar toe. Soms wandelen, staart uitkammen, grasjes eten in de berm en andere kleine dingen. 

Voor mijn studie verhuisde ik naar Groningen en had ik steeds minder tijd voor de paarden. Om deze reden uiteindelijk mijn eigen paarden verkocht (grootste fout van mijn leven natuurlijk) en als ik weer bij mijn ouders was ging ik naar Weidelief. Na een paar jaar ben ik verhuisd voor werk naar Utrecht, hier heb ik een mooie paddock paradise kunnen vinden en mocht ik haar overnemen.

Ik had geen verwachtingen van haar. Maar tijdens een wandeling was ze zo rustig en keek ze blij uit haar ogen dat ik er zo op ben gestapt. Ze was niet onbekend met iemand op haar rug, maar dit was lang geleden en laat staan zomaar buiten tijdens een wandeling. Zo blij als een kind naar stal gestapt!

Als je mij toen verteld had dat ik binnen een jaar met haar door de bossen zou rijden, zonder zadel en met neckrope, dan had ik je waarschijnlijk uitgelachen!

Ze opende steeds meer, ze leerde dat het leven buiten haar eigen bubbel ook best leuk kon zijn! Beetje bij beetje verlegde we samen haar grenzen, waarbij ze soms ook even helemaal terug in haar bubbel ging. Duidelijk dat ik te snel ging of te veel vroeg van haar. Ze heeft me zo veel dingen geleerd over hoe je een introvert paard kan "lezen".

Inmiddels zijn we ruim 3 jaar verder en wandelen en rijden we in het bos en we werken in de bak aan haar spieren. Je ziet haar genieten (en mij  trouwens ook). Soms gaan we wandelen en dan loopt ze los achter me aan. 

Ze heeft geleerd dat ze kan aangeven wanneer iets te veel is en ik heb geleerd om aan haar te zien dat iets te veel is. Zo kan ik daar op inspelen en genieten we beide van het samen werken.

 

Het verhaal van Sjoerd

 

Sjoerd is een prachtige frieze ruin van 8 jaar.

Hij heeft/had moeite met zijn spanning los laten.

Het woord onspannen stond niet in zijn woordenboek. Dit hebben we (ik en de eigenaresse) hem moeten leren.

Op zijn eigen benen lopen is iets wat hij ook erg moeilijk vind. Zodra er geen touwtje meer tussen zit of je erop zit weet hij oprecht niet wat hij met zijn benen aan moet. Stap voor stap leer ik hem dit. Alles in zijn tempo!

Naast dat zelf lopen een dingetje is, vergeet hij zijn achterkant nog wel eens. Door te ontspannen en ruime passen te zetten gaat de acherhand steeds beter mee doen en worden de juiste spieren versterkt. Hierdoor word hij ook zekerder met het op zijn eigen benen lopen. Hij kan ze namelijk nu wel goed gebruiken. 

dit verhaal zal nog uitgebreider worden naar mate de training verder gaat.

De droom, over het strand kunnen galloperen! 

Dat wil niet zeggen dat dit binnen een paar weken ineens kan. Samen met de eigenaresse komt hij er zeker en die filmpjes wil ik heel graag zien!

 

 

Het verhaal van Nico

 

Nico is ook een Rheinische kaltblut, een ruin van toen 6 jaar.

Een prachtige verschijning en een held op sokken! 

Ik was opslag verliefd toen hij bij mij in de kudde kwam. Helaas had ik niet de tijd en de financiele middelen om hem te kopen en te onderhouden op dat moment. Wel heb ik met hem mogen werken en daar ben ik nog steeds blij mee.

Hij vind het zelf erg belangrijk dat hij de beste is, alleen dan wel het liefste achter jou zodat hij het zelf niet hoeft op te lossen. 

Met Nico ben ik aan de slag gegaan. Eerst netjes mee lopen en stilstaan wanneer ik het zeg. Leren deed hij heel snel. Vooral toen hij doorhad hoe hij zijn spanning zelf kwijt kon, boekte we helemaal vooruitgang.

Zijwaarts? 2 minuten en toen snapte hij dat echt wel. Voor hem heel belangrijk dat de training afwisselend en uitdagend blijft. 

Op een dag was het zover, het voelde goed dus ik heb mijn cap gepakt, iemand gevraagd om in de buurt te zijn voor het geval dat en ik ben opgestapt. Uiteraard al geoefend met dat ik op een krukje naast hem sta, sta te springen op het krukje en al gehangen vanaf het krukje. Hij snuffelde even aan mijn voeten. We hebben 2 pasjes gedaan en toen ging ik er weer af. Het was goed zo op dat moment. Hem natuurlijk de hemel in geprezen, want hij wil heel graag de beste zijn! En dat was hij op dat moment ook natuurlijk!

Ondertussen woont Nico nu bij fijne mensen die met hem verder gaan. Gelukkig mag ik altijd komen kijken en knuffelen!

 

 

gallery/KLA-F-278
gallery/KLA-B&W-54
gallery/KLA-F-290
gallery/KLA-B&W-22
gallery/KLA-F-101
gallery/paardenparadigma2
gallery/paradima1